SKANSKA - Wciel się w rolę menadżera projektu



21 lutego roku pańskiego 2013 (czwartek) na Politechnice Krakowskiej odbyła się organizowana przez znaną wszystkim markę SKANSKA gra pt. "Wciel się w rolę menadżera projektu". Edycja ta była nieco inna niż wszystkie, skierowana została bowiem do kół naukowych działających na naszej uczelni. Nie mogło na niej zatem zabraknąć naszych przedstawicieli! Grę z ramienia SKANSKA poprowadził pan Dariusz Migała, dyrektor małopolskiego oddziału budownictwa inżynieryjnego. Pana Dariusza większość z was zna ze spotkania naszego koła kiedy to opowiadał on o realizacji autostrady A1 w trybie Design and build. Dla niewtajemniczonych relacja ze spotkania znajduje się tutaj. Koordynatorem całego eventu była Monika Jastrząb, ambasador Skanska na Politechnice Krakowskiej.

O godzinie 11.00 nasza reprezentacja wkroczyła do sali 305 na Wydziale Architektury. Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, a konkretnie: Jan Wędzicha, Łukasz Dutka i Filip Dykas. Tutaj należą się podziękowania dla Moniki Jastrząb za możliwość udziału w grze nie do końca kompletnej ekipy (z założenia drużyny miały być pięcioosobowe). Mamy nadzieje, że następnym razem znajdzie się w naszym kole więcej chętnych.
fot. Monika Jastrząb
Spotkanie rozpoczęło się krótką autoprezentacją prowadzącego, następnie każde z kół miało chwilę na przedstawienie swoich reprezentantów i krótkie przybliżenie swojej działalności. Po takim wstępie miała miejsce zainicjowana przez pana Dariusza dyskusja, w której to każdy musiał zastanowić się nad ostatnio realizowanym przez niego zadaniem, a następnie znaleźć w nim rzeczy które teraz zrobiłby inaczej, czyli po prostu błędy. Jak okazało się pod koniec dyskusji, 99% błędów jakie popełniamy przy realizacji jakiegoś przedsięwzięcia ma miejsce na etapie planowania. 
fot. Monika Jastrząb
Po takim wstępie "Mistrz Gry" zaprezentował jak krok po kroku wygląda realizacja przedsięwzięcia budowlanego przeprowadzanego zgodnie z zasadami i polityką SKANSKA. Każdy z nas mógł się przekonać, że produkcja jest tylko ułamkiem tego wszystkiego co tworzy całość procesu budowlanego oraz jak ważne są takie jego składowe jak marketing, zbieranie informacji, ocena ryzyka, czyli raz jeszcze planowanie. 
fot. Monika Jastrząb
Kiedy każdy wzbogacił swoją wiedzę o wyżej wymienione informację można było przystąpić do meritum spotkania, jakim była gra. Każdy zespół został zaopatrzony w planszę, która służyła do zapisywania podjętych decyzji oraz prezentacji wyników. Dostaliśmy też dwa rodzaje żetonów. Pierwszy z nich był odpowiednikiem zasobów - ludzie, sprzęt, materiały. Drugi to po prostu pieniądze. Tak wyposażani, nie mając jeszcze dużego pojęcia o zasadach byliśmy gotowi do rywalizacji.
fot. Monika Jastrząb
W grze każdy zespół został postawiony przed zadaniem realizacji budowy wieżowca znajdującego się w centrum miasta. Ze względu na lokalizację na budowie nie było miejsca na składowanie materiałów. Inwestycja miała określony budżet - który reprezentowały odpowiednie żetony. Gra składała się z siedmiu tur. W każdej turze zespoły otrzymywały karty zdarzeń, które opisywały hipotetyczne problemy podczas procesu budowlanego, przykładowo: "Na placu budowy panuje bałagan". Taki przykładowy problem mógł zostać rozwiązany na kilka sposobów: "A: Organizujesz spotkanie całej załogi na którym rozdzielasz obowiązki odnośnie utrzymywania porządku na placu budowy, B: Delegujesz kilku konkretnych pracowników do utrzymania porządku". Każda taka decyzja wymagała poniesienia konkretnych zasobów które były ograniczone. Zazwyczaj nie było możliwości rozwiązania wszystkich problemów, wówczas trzeba było decydować się które ze zdarzeń pozostaną bez podjętej decyzji. 
fot. Monika Jastrząb
Po każdej turze "Mistrz Gry" odczytywał jakie skutki wywoływały podjęte przez nas decyzje po czym dostawaliśmy punkty (dodatnie lub ujemne). Punktacja podzielona była na cztery obszary: $ - pieniądze, H - harmonogram, Z - zespół, K - klient. Karty zdarzeń z poszczególnych tur były ze sobą powiązane, tak więc miał miejsce efekt domino, dobrze podjęte decyzje szybko owocowały, natomiast decyzje złe pogrążały przedsiębiorstwo. 
fot. Monika Jastrząb
W końcowym rezultacie nasz zespół spisał się bardzo dobrze, udało nam się osiągnąć drugi wynik. Jak jednak powiedział pan Dariusz Migała, każdy zespół był wygrany ponieważ nikt nie zbankrutował aż do ostatniej tury. Każdy z uczestników otrzymał dyplom potwierdzający uczestnictwo w grze, który dla planujących swoją karierę w SKANSKA może okazać się przydatny. Jak się bowiem dowiedzieliśmy, każdy pracownik SKANSKA ma obowiązek przynajmniej raz wziąć udział w takiej grze.
fot. Monika Jastrząb
Podsumowując całe wydarzenie, prowadzący zwrócił uwagę, że przy realizacji przedsięwzięcia budowlanego nie należy zbytnio "rozpieszczać" klienta. Przed oddaniem obiektu do odbioru należy także osobiście sprawdzić czy wszystko zostało dopięte na ostatni guzik tak aby uniknąć reklamacji, a zatem szybko i bezproblemowo sfinalizować przedsięwzięcie. Dla nas gra była bardzo pouczająca, mieliśmy możliwość poznać jak funkcjonuje tak ogromne przedsiębiorstwo jakim jest SKANSKA. Dziękujemy za możliwość udziału i zachęcamy wszystkich do spróbowania swoich sił w następnych edycjach!

Jan Wędzicha



Tokyo Gate Bridge, czyli Dinosaur Bridge


Nieraz już japońscy inżynierowie rzucali świat na kolana prezentując swoje dzieła w dziedzinie mostownictwa. Pokonując trudności jakich przysparza im natura, są w stanie zaprojektować wspaniałe budowle mogące oprzeć się silnej aktywności sejsmicznej. Jednym z ostatnich osiągnięć Japończyków jest Tokyo Gate Bridge, który oddany do użytku został w 2012 roku. Dzięki swemu nietypowemu wizerunkowi zyskał przydomek „Dinosaur Bridge” 
fot. Kumawo
Władze Tokio w walce o organizację mistrzostw olimpijskich w 2016 roku postanowiły rozładować nieco ruch w metropolii poprzez wybudowanie potężnego mostu w okolicach nabrzeża. Mimo iż Japonia musiała ustąpić Brazylii, inwestycja ta z pewnością nie zaszkodzi miastu. Lokalny rząd twierdzi że most wykazuje się przepustowością 32 000 pojazdów rocznie. Most został zaprojektowany jako konstrukcja dwu-wspornikowa. Dwa niezależnie pracujące, sztywne, kratowe wsporniki, połączone są ze sobą przegubowo podpartym przęsłem o długości 440 m. Swój kształt most zawdzięcza głównie dwóm warunkom postawionym przez ministerstwo: konstrukcja musi być na tyle wysoka by statki dokujące w porcie mogły swobodnie kursować, a jednocześnie na tyle niska by nie stwarzać zagrożenia dla samolotów obsługiwanych przez pobliskie lotnisko Haneda. 
fot. sanpoto
Całkowity koszt budowy mostu opiewa na 1.5 miliarda dolarów. Podczas realizacji projektu udało się osiągnąć znaczną redukcję kosztów dzięki wprowadzeniu nowych technologii. Przeszło 2,5-kilometrowy most, wykonany został jako stalowa konstrukcja hybrydowa. Do realizacji pomostu użyto stali o wysokiej wytrzymałości zmęczeniowej, która dawała zadowalające wyniki podczas dokładnych analiz MES, wykonywanych w fazie projektowania. Ponadto w konstrukcji została wykorzystana specjalnie dobrana stal o wysokiej granicy plastyczności przy tym nie wymagająca ogrzewania wstępnego przed spawaniem (przy tradycyjnej stali proces ten jest potrzebny w celu uniknięcia pęknięć spoin). Zastosowanie takich materiałów znacznie przyspiesza budowę. Co więcej, już przy projektowaniu daje to korzyści w postaci redukcji masy stali, a co za tym idzie zmniejszenie wymiarów fundamentu w wyniku mniejszych obciążeń pionowych. Wszystkie te zabiegi spowodowały również redukcję kosztów inwestycji. 
By chronić konstrukcję przed drganiami i siłami poziomymi występującymi w przypadku trzęsień ziemi, zastosowano połączenie dwóch typów łożysk. Pierwsze to łożysko ślizgowe z wykorzystaniem płyt, które przenoszą głównie siły pionowe, drugie z nich na bazie elastomeru, umiejscowione obok pierwszego (na zewnątrz podpory) zmniejszające w znacznej mierze drgania oraz redukujące siły poziome. Jak twierdzi inżynier Koki Hosaka, most zdoła wytrzymać trzęsienie ziemi , którego epicentrum znajdować się będzie bezpośrednio w Tokio. 
fot. Jukka Vuokko
Filary budowli posadowione są na stalowych rurach o niewielkich średnicach, wzajemnie ze sobą połączonych. Szczególnie trudne do zaprojektowania były połączenia rur, ze względu na aktywność sejsmiczną, lecz i z tym problemem Japończycy sprawnie sobie poradzili. W celu wzmocnienia fundamentów, rury zostały wypełnione zaprawą o wytrzymałości 40MPa, co pozwoliło na redukcję ich ilości. Całkowita waga konstrukcji to około 36 000 ton. Widoczne na dwóch pierwszych zdjęciach kratownice są całkowicie prefabrykowane. Do ich transportu na miejsce wbudowania użyto barki o masie 24 000 ton. Montaż odbywał się za pomocą trzech pływających żurawi. Jest to już czwarta inwestycja w Japonii, w której użyto tego typu sprzętu. 
fot. sanpoto
Głównym wykonawcą była znana firma Kawada Industries. Potrzebowali oni zaledwie dwóch lat do wzniesienia tak ogromnej konstrukcji nośnej mostu. Do oświetlenia mostu zastosowano lampy typu LED, czerpiące energię z baterii słonecznych. Na zakończenie jako ciekawostkę dodam, że most o niemalże identycznej konstrukcji był tematem czwartego etapu konkursu BBG 2012/2013 :) 

Bartłomiej Uliasz



Konkurs "Wybudujemy Wieżę"



Chcielibyśmy zaprosić Koło Naukowe Konstrukcji Mostowych Politechniki Krakowskiej na Dzień Budowlańca w SGGW, II Ogólnopolską Konferencję Studentów Budownictwa, która odbędzie się w Laboratorium Centrum Wodne Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w dniach 12 i 13 marca 2013 roku. Zapraszamy również do udziału w konkursie "Wybudujemy Wieżę".

Podczas wydarzenia odwiedzający będą mieli możliwość zapoznania się z ofertą firm z branży budowlanej oraz wysłuchać ciekawych referatów, które przedstawią zaproszeni goście, jak i studenci budownictwa z różnych uczelni technicznych w Polsce.
Każdy kto odwiedzi Laboratorium Centrum Wodne w tych dniach, będzie mógł przyjrzeć się wystawie sprzętu budowlanego na zewnątrz budynku jak i przygotowanym stoiskom firm przybyłych na Dzień Budowlańca. 
W trakcie Dnia Budowlańca zostanie przeprowadzany konkurs "Wybudujemy Wieżę", który pozwoli sprawdzić uczestnikom swoje zdolności konstruktorskie.
Zachęcamy do umieszczania plakatu promującego konkurs oraz zaproszenia na Waszym fanpage lub stronie i umieszczenia odnośników do naszych stron internetowych: dzienbudowlanca.sggw.pl oraz wybudujemywieze.sggw.pl . 
Zachęcamy również do przygotowania referatu, który weźmie udział w konkursie prezentacji i odbędzie się 12 marca 2013 roku. Studenci będą mieli wtedy możliwość zapoznania się z osiągnięciami poszczególnych kół naukowych, nawiązania nowych znajomości i wspólnej dyskusji.

Prosimy o potwierdzenie przybycia do 20 lutego 2013 roku i przypominamy, że termin zgłoszeń drużyn do konkursu to 5 marca 2013 roku.

Więcej informacji na stronach internetowych oraz w załączonych załącznikach.

Serdecznie zapraszamy!

Koło Naukowe Budownictwa Inżynierskiego SGGW


Wyniki konkursu Bridge Building Game 2012/2013



Poprzedni konkurs przebiegał pod hasłem całkowitej dominacji Tomka Lisańczuka, który zakończył wtedy rywalizację z przewagą ponad 300 punktów nad drugim uczestnikiem. W tym roku było trochę trudniej, ale mimo wszystko zakończyło się szczęśliwie - wiadomo było to praktycznie od dawna, ale muszę ogłosić oficjalnie, że zwycięzcą konkursu Bridge Building Game 2012/2013 został Tomek Lisańczuk! Bardzo ambitnie po piętach mu deptał Aliaksei Zayats, który zakończył konkurs na drugim miejscu ze stratą jedynie 86 punktów, a warto wspomnieć, że w pewnym momencie różnica między oboma zawodnikami wynosiła tylko 46 punktów. Trzecie miejsce w konkursie zajął Kacper Mach, który wygrywając dziesiąty etap udowodnił, że zasługuje na miejsce na podium :). Na czwartym miejscu uplasował się Mateusz Leśniak i pokazał, że na pierwszym roku studiów również można budować mosty :). Na piątym miejscu Szymon Kalemba, który mimo, że nie uczestniczył w pierwszym etapie zdołał dobrymi wynikami przez cały sezon zająć miejsce w grupie laureatów. 

Poniżej ranking generalny całego konkursu: 
Na koniec nie może zabraknąć statystyk: 
  • W konkursie wzięło udział 26 zawodników, którzy wysłali 116 rozwiązań 
  • 4 zawodników było z V roku, 4 z IV, 10 z III, 2 z II i 6 z I 
  • Spośród wszystkich zawodników dwóch było spoza naszego wydziału – Bartosz Elmerych z Wydziału Mechanicznego oraz Arkadiusz Pabisz z Wydziału Inżynierii Elektrycznej i Komputerowej – dzięki za udział! 
  • Zawodnicy z V roku zdobyli sumarycznie 1569 punktów, z IV roku 1439, z III – 1080, z II – 483 oraz z I 584 
  • Tomek Lisańczuk zwyciężył w 5 etapach, Aliaksei Zayats w 4, a Kacper Mach w 1 
Poniżej na wykresie liczba uczestników, która brała udział w danym etapie i na koniec sposób zdobywania punktów przez pierwszą piątkę Konkursu 

Na początku przyszłego semestru, podobnie jak w poprzedniej edycji, spróbujemy zorganizować finał konkursu dla pierwszych pięciu uczestników oraz dla każdego chętnego, kto będzie chciał się z nimi zmierzyć na żywo. O szczegółach będziemy informować w odpowiednim czasie. 

Dziękuję wszystkim za poświęcony czas i włożony trud! Za rok kolejna edycja na którą serdecznie zapraszam! 

A ja chciałbym bardzo podziękować Adrianowi, który w tym roku przejął na swoje barki całą organizację konkursu i włożył w to wiele pracy. Myślę, że każdy zauważył postęp w stosunku do poprzedniej edycji i mamy nadzieję, że tak również będzie w następnym roku, jednak pod wodzą nowych osób, które chciałyby kontynuować nasze rozgrywki. Jeszcze raz dziękuję Adrianowi oraz wszystkim, którzy chcieli spróbować swoich sił! - Dawid

Adrian Defus


Wyniki dziesiątego etapu Bridge Building Game



W ostatnim, trochę ciężkim ze względu na trwającą sesję etapie do wybudowania była nietypowa konstrukcja składająca się albo z dwóch niezależnych obiektów mostowych, albo z jednego, dłuższego. Dodatkowo konstrukcja mogła być podparta od dołu lub podwieszona. Z tym zadaniem najlepiej poradził sobie Kacper Mach, który w ostatnim etapie pokazał, że również potrafi budować mosty:). 

Poniżej wyniki dziesiątego etapu oraz poszczególne rozwiązania: 

 
 
Ranking generalny jest już praktycznie znany od jakiegoś czasu, ale pozwolę sobie go przedstawić w następnym poście w podsumowaniu konkursu:) 

Adrian Defus


Dziesiąty etap konkursu Bridge Building Game



Niestety tak się potoczyło, że ostatni etap naszego konkursu wypadł w najgorszym momencie dla studenta, czyli przed sesją. Jak widać i mnie ona ściga, bo nie wyrobiłem się ze zrobieniem tego etapu na poniedziałek, ale myślę, że to bardzo nie szkodzi skoro i tak wszyscy wysyłają rozwiązania w sobotę wieczór:)
W dziesiątym etapie do wybudowania będzie most dowolnego rodzaju – dałem możliwość zastosowania tradycyjnych podpór oraz podwieszenia, a wybór konstrukcji będzie zależeć od uczestnika:)
Z powodu potencjalnie czasochłonnych zaliczeń i egzaminów, których intensywność może się różnić w tym i kolejnym tygodniu, na wysyłanie rozwiązań będzie czas do następnej soboty 02.02.2013. 
Dziesiąty etap można pobrać stąd. 

Życzę powodzenia i udanej sesji! 

Adrian Defus


Most Podgórski w Krakowie, jego poprzednicy oraz następcy


Opowiedzieć o mostach krakowskich to zadanie nadzwyczaj trudne. Dosyć powiedzieć, że samych przepraw wiślanych jest w Krakowie osiemnaście. Doliczając ogromną ilość mostów i kładek nad wszelkiego rodzaju rzekami, potokami, ciekami a czasem nawet ściekami, lista ta zdecydowanie się wydłuża. Zadanie to można jeszcze bardziej poszerzyć biorąc pod uwagę również mostownictwo historycznego Krakowa. Prawdopodobnie większość słyszała, iż obecny wiadukt kolejowy nad ulicą Dietla był dawniej mostem nad jedną z licznych odnóg Wisły. Być może jednak tylko niektórych Krakowian nie zdziwi fakt istnienia mostów na ulicy Zwierzynieckiej czy Piłsudskiego. Nie są one przedmiotem tego artykułu, jednak dają pojęcie iż temat ten jest nomen omen tematem rzeką. Nie pozostaje więc nic innego jak zgłębianie meandrów historii krok po kroku. 
Pierwszym z owych „kroków” jest również jednym z ciekawszych obiektów historycznych Krakowa. Mowa tu o tak zwanym Moście Podgórskim, a właściwie obszarze, w którym się znajdował, gdyż nie on jeden podjął się zadania połączenia brzegów Wisły w tym miejscu. Nie uprzedzajmy jednak faktów. 
Most Podgórski ok. 1850 rok, litografia Franza J. Sandmanna 
Podgórze, dzisiaj rozkwitająca dzielnica Krakowa, od roku 1784, kiedy zostało założone, aż do roku 1915 było odrębnym miastem, a wcześniej sporą osadą. Oczywistym było, że władze Krakowa, czy to polskie czy okupacyjne, chciały uzyskać połączenie z sąsiadem w celach handlowych, komunikacyjnych i politycznych. W zamierzchłych czasach ruch odbywał się tu w najprostszy możliwy sposób - ludzie brodzili w płytkiej wówczas rzece (do roku 1880 była to tylko odnoga Wisły o małej głębokości). Następnie istniał tu nieopisany dokładniej w żadnym z dokumentów historycznych most drewniany, który został spalony przez Szwedów w 1655 roku. W jego miejscu pojawił się prosty most pływający, nazwany przez mieszkańców Mostem Wielickim. Był on przycumowany do dawnej ulicy Staromostowej. „Zbudowany z luźnych, wzajemnie połączonych, pływających na wodzie belek. [...] Kiedy rusza kra, usuwa się most, a drogę przygotowuje się przez rozsypywanie na lodzie słomy i polewanie jej wodą. Kiedy ma przejeżdżać statek, otwiera się szybko kilka odcinków mostu”. Z przytoczonego opisu jasno wynika, że konstrukcja ta nie była trwała, co potwierdziło się w czasie kolejnych powodzi. Niebawem zadecydowano o budowie nowego mostu stałego, przesuniętego nieznacznie na wysokość obecnej ulicy Gazowej. 
Ówczesny Kraków, jako część zaboru austriackiego, szybko doczekał się potrzebnych funduszy i nieocenionego inżyniera austriackiego Józefa Schmidta. Zaprojektował on szeroki most z wydzieloną jezdnią oraz przejściami dla pieszych. Posadowiono go na dwóch rzędach pali drewnianych oraz murowanych przyczółkach. Ambroży Grabowski tak opisał konstrukcję tej budowli: „Był on z samego drzewa dębowego, z ogromnych dębów, jakich już teraz nigdzie w okolicy nie widać, bo już może były ostatnie z dawnego pokolenia tych olbrzymów”. Most nazwano Mostem Karola na cześć arcyksięcia Karola Habsburga, który jako pierwszy przekroczył nim Wisłę w roku 1802. Krakowianie niedługo cieszyli się nową przeprawą, gdyż ogromna powódź w 1813 roku porwała solidną na pozór budowlę w ciągu zaledwie jednego dnia. 
Widok na Most Podgórski i ulicę Mostową, 1900-1905 r. (Fot. fotopolska.eu/pawulon)
Włodarze Grodu Kraka nie mieli innego wyjścia jak powrócić do prowizorycznej konstrukcji pływającej. W czasie przepływu statków przez Wisłę był on każdorazowo rozwodzony i otwierany pośrodku. Nastręczał on mieszkańcom wielu kłopotów, które tak opisał Kazimierz Girtler: „Skoro więc wezbrała woda do tego stopnia, że zagrażała rozerwaniem mostu, wcześnie go rozsuwano i zbierano na boki, od czego Senat krakowski utrzymywał stałego urzędnika, dozorcę mostu. W takich razach więc z Podgórzem i Galicją komunikacja bywała po parę i więcej dni przerywaną”. 
Zbliżamy się wreszcie do roku 1844, kiedy to rozpoczęto budowę nowego mostu, przesuniętego nieco na zachód do specjalnie w tym celu wytyczonej ulicy Mostowej. Niestety odrzucono nowatorski projekt mostu żelaznego autorstwa Teofila Żebrawskiego i zatwierdzono tradycyjną koncepcję Tomasza Kutschery. Powodem prawdopodobnie był znacznie niższy koszt budowy, który ostatecznie wyniósł około 200 tysięcy złotych. Podparciem mostu były kamienne przyczółki oraz cztery filary w korycie rzeki. Obróbką kamienia zajmowało się początkowo 20 więźniów, następnie zatrudniono kamieniarzy i cieśli ze Śląska. Pięć masywnych przęseł wykonano z drewna modrzewiowego okutego po bokach ołowianą blachą. Ciekawym aspektem budowy było sprowadzenie specjalnie na tą okazję maszyny parowej z Gliwic, która teoretycznie miała znacznie przyspieszyć prace budowlane. Tylko teoretycznie, ponieważ budowa szła wyjątkowo powoli. Kolejne wydarzenia na budowie nie są może warte dokładnego opisu, jednak śmiało można je porównać do wielu współczesnych realizacji. Przepychankom odnośnie inwestorów, wykonawców, zakresu robót, rozpisywaniu nowych licytacji etc. nie było końca. Podobno powolność weszła nawet w przysłowie: „A buduje jak most Podgórski”. 
Most Podgórski z brzegu Wisły. (Fot. fotopolska.eu/stoik) 
Most oficjalnie nazwano Mostem Józefa, na cześć Franciszka Józefa I, jednak z racji iż cesarz nie cieszył się dobrą sławą nad Wisłą, Krakowianie ochrzcili most po swojemu i nazwa Most Podgórski na stałe wpisała się w historię. Oprócz funkcji komunikacyjnej spełnił on również inne marzenie wielu podgórzan. Poprowadzono nim gazociąg od Krakowa, który zapewnił stały dostęp Podgórza do tego nowoczesnego paliwa. O tym jak ważna to była budowla może świadczyć też fakt, iż specjalnie do niej została doprowadzona linia tramwaju konnego. Linia numer 1, bo o niej mowa, rozpoczynała swój bieg przy Dworcu Głównym (tramwaj podjeżdżał wtedy pod sam jego budynek, na plac Jana Nowaka Jeziorańskiego lub, jak kto woli, „plac przy Galerii”), prowadzona ulicą Floriańską do Rynku Głównego i dalej Grodzką, Stradomską kończyła swoją trasę na pętli przy ulicy Mostowej. 
Widok na Most Podgórski od strony Podgórza, (Fot. mimk.com.pl) 
Po wielu dziesiątkach lat intensywnej eksploatacji Most Podgórski zaczął tracić swoją niegdyś nowoczesną sylwetkę. Zamknięto go po raz pierwszy w 1925 roku z uwagi na fatalny stan techniczny. Po prowizorycznym remoncie i zainstalowaniu oświetlenia przywrócono na nim ruch i zaczęto pobierać opłatę (od 5 groszy za pieszego do 20 groszy za samochód), która miała wspomóc budowę nowej przeprawy, tak zwanego Mostu IV w ciągu ulicy Krakowskiej. Po jej ukończeniu Most Podgórski całkowicie stracił znaczenie i w 1936 r. zakończono jego żywot poprzez całkowitą rozbiórkę. 
Widok na Most Podgórski od strony Krakowa, widokówka z końca XIX wieku 
W tym miejscu historię można by właściwie zakończyć, jednak niektórzy zapytają co z „następcami” mostu wspomnianymi w tytule. Otóż po Moście Podgórskim pozostały tylko kamienne przyczółki wtopione w bulwary Wisły, które przez kilkadziesiąt lat były obiektem opowieści starszych Krakowian, a często również używane jako miła „ławeczka” do krótkiego odpoczynku. 
Przyczółek północny Mostu Podgórskiego w Krakowie. (Fot. Radosław Nowak)
W 2008 roku przyczółki te zostały rozbudowane i wzmocnione palami, a następnie wsparto na nich konstrukcję zgoła inną od poprzednich i na pewno wszystkim znaną. Mowa oczywiście o Kładce Ojca Bernatka, która na nowo połączyła obecnie już dwie części Krakowa i przyczyniła się do dużego rozwoju terenów do niej przyległych. Możemy się tylko zastanawiać ile lat nam posłuży i czy skończy podobnie jak jej poprzednicy.
Widok na kładkę Ojca Bernatka od strony Podgórza. (Fot. garnek.pl/marcopl) 


Mateusz Kotlarski 


 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Web Hosting Coupons